Como xa vos fixariades, hai un contadorciño de visitas na barra de menú. E velaí o tedes: este bloguiño, que comecei alá polo pasado mes de novembro, atinxiu as mil visitas.
Entre os meus obxetivos cando iniciei esta pequena aventura non estaba o de rachar récords de visitas, converterme en creador de opinión ou parvadas así. Sempre agardei pouca "audiencia" e odio a competitividade. E haivos blogs máis visitados có meu, e merecidamente, mais tamén hei de dicir que vides máis por aquí dos que agardaba. Así, a ollo, como unha ducia ó día, uns máis, outros menos.
Máis que na cantidade, fíxome na calidade. E de vós só recibín ánimo, sobre todo dos outros blogueiros, vendo como agromaban noutros lares os vencellos a Ningures, mesmo na Arxentina, Suecia e os EEUU. E curiosamente, poucas das visitas son dos meus amigos e coñecidos da "vida real" ("Algures")... O único contacto con case todos vós foi e é pola rede.
Da meirande parte dos que viñestes só teño unha pequena queixa: non deixades case nunca comentarios. En parte puxen por iso o contador: ¡porque coidaba isto non o vía "nindiós"! Eu respeto o voso silencio, mais se cadra algúns coidades que é un privilexio para "blogueiros" en plan comunidade pechada, e nada diso: aquí poden opinar todos, mesmo para criticar, e asinar con nome real, nick, alcume ou anónimo. Toda aportación axuda a mellorar, agás os insultos, cousa que ata o de agora non aconteceu. A cambio prometo esforzarme máis en que isto siga para diante.
Resumindo: que sodes poucos pero sodes CARALLUDOS!!
Lembrade que aquí podedes descargar algún contiño meu. Son libres, ningún chupón pode facervos nada.
Gracias, camiñantes.
Gracias, veciño-ó-que-lle-gorreo-a-wifi!
(Un xoguiño: ¿quen sabe de onde vén o de "Mr. Tichborne"? Unha pista: "Tom Castro". Non vale google)

Ó saír do cine cruceime con esas dúas que estaban sentadas diante, a loira de mechas e a moreniña, e penseino, mira que o pensei, pero decidín non dicirlles nada, elas ían ó seu parloteando banalidades sobre a película, pero tomei a decisión de non dicirlles nada, que un é un home casado aínda que vaia só ó cine, que á miña muller a nouvelle vague do sudeste asiático nin lle vai nin lle vén, hai que respetalo todo, pero nada, que me cadrou un bo anaco ó saír do cine camiñar detrás das dúas, a loira e a morena, non feas, sobre todo a morena, tampouco espectaculares, e un pensa e pensa, e non, mellor non, calquera vai onda a morena e racha un matrimonio, o meu non, o seu, provocar un divorcio e amolarlle a vida a ese pobre home, que nin me vai nin me vén, entendédeme, pero non ten por que caerme mal, son cousas que pasan, pero logo dáse á bebida e perde o seu traballo de torneiro-fresador, pero eu tampouco lle chucei as copas polos fociños, hai que mirar para diante, é o que digo eu, pero logo eu apandando cos seus fillos, que anxiños, non teño nada en contra deles, pero un subnormaliño e encamado, anxiño, pero mira, xa debe custar cando son teus, pero non o son, que é ó que vou, e logo os meus, que queda con eles a muller e non me deixa velos e ela vai e recompón a súa vida con outro, torneiro-fresador, que cobran ben, pero non é o outro, o borrachuzas, é outro torneiro-fresador-sobrio, que hai máis de un neste planeta, digo eu, e por moito que fose eu quen a deixou a cousa non deixa de amolar, recoñécedeo, ou pola contra ir onda a loira co mesmo conto, gustouche a peli e tal, que contraplanos, entrarlle a loira e rachar un matrimonio, o seu non, o meu, e o meu Loliño facéndose un mozo odiándome, porque a xenreira faría que a miña muller o encirrase contra min, a non ser que se enrede con outro, torneiro-fresador ou outro, de certo que escolle o borrachuzas, co burra que é, e o meu Loliño resentido de asasino en serie ou político ou algo peor, que esas cousas marcan, ou que non se rache nada, sexo esporádico dunha noite, e eu que fago coas dúas, hala veña, orxía, que non, que eu son moi normal, ou coa loiriña soa, en plan normal, adúltero e castrón, pero normal, ou coa morena dacabalo no seu sofá de escai, pero en plan normal, e se sae mal, que fracaso, esas cousas afectan, disque, ou pillo unha porcallada menérea ou algo, ou ó contrario, a cousa sae ben e repetimos, e outro día repetimos e repetimos e repetimos, e estas cousas dexeneran, xa se sabe, que comezan polo misioneiro e rematan con fustas e coiro e cadeas e coprofaxia e volvendo con morados e rabuñazos coa lexítima, aínda que vexo á morena máis polo tema, ou igual non, se cadra todo comeza falando de cine asiático e nos facemos amigos e iso, e eu namoro da loira, ou da morena, e pasa de min, e/ou a outra namórase de min, a morena ou a loira, tanto ten, e algún dos seis remata suicidándose, porque conto ós dous torneiros-fresadores e á miña muller, sen contar os fillos normais e subnormais, os negriños que teñen apadriñados en África ou a moza lesbiana da loira, mellor as adianto polo borde da beirarrúa tal que así, aínda que teña que empurrar así a morena co ombreiro para facer oco e liscar de aí mentres sinto as súas olladas estrañadas espetárseme no lombo, que un malia todo é feliz e fiel e decente e racional e iso.

Ímoste botar de menos, meu amigo. Vinte e pico anos. Vinte e pico anos de especulación inmobiliaria, chanchullos varios, obeliscos apuntando ó ceo, vinte e pico anos de paseos marítimos e grandes proxectos frustrados pola incomprensión, coma a do Ponte Vecchio de Venecia sobre a avenida Alfonso Molina ou a do rañaceos asombrando (no sentido de “dar sombra todo o puto día”) de San Roque. Mágoa que non tirases tempo para recuperar as Galerías ou a Cidade Vella, ou soluciona-lo abandono dos barrios máis alá da rúa Xoan Flórez, outro mundo para ti. Un tío con sorte, si señor, vinte e pico anos de señorito de cabelo lambido, lembras aquel verquedoiro descontrolado de Bens precipitándose o mar, empurrado pola túa desidia, matando unha persoa e deixando na cidade un cheiro de ovos podres durante dous anos. E ti amañache-la desfeita e por riba che deron un premio, o que é a vida. Vinte e pico anos de obras públicas (en connivencia coa construtora da túa esposa, of course, meu Sir) e corruptelas privadas, alcalde dunha cidade na que ningún mozo pode permitirse mercar un piso, mellor, que queden no Concello só os que queiran votarte. Vinte e pico anos sen zonas verdes, sen transporte público decente pero con tranvías inútiles e carísimos, de turismo de fin de semana e industria en recesión, de monumentos a surfeiros e a Lennon, cos outros antigos dos fascistas contra os que loitou o teu propio pai. Ata te vai botar de menos o pobre axente que custodia a túa inmensa bandeira rojigualda toda a santa noite, chorarán por ti os iates de ricachos que substituíron os pesqueiros que quitaches da Mariña, que vulgaridade. Sé positivo, pensa que onde vas ninguén, por fin, che vai falar nesa lingua atrasada que che produce urticaria, ninguén poderá protestar polo do L ou polo das rúas de Noya, Arteijo, Lage, canto atraso, por Deus. Que cachondo eras, aínda lembro cando o do Mar Exeo, “Tranquilos, curuñeses míos, que toda la mierda se va pa’Ferrol”.
Marchas para a Cidade Eterna e Divina coma ti, e todos sabemos que só é outra etapa, que o maldito bávaro rematará bicándoche o anel e ti ascenderás ós altares sixtinos. Hai quen se aleda da túa marcha, pero eu non, Paquiño. Eu quería que quedases para esgotar esta lexislatura que gañaches por 143 miserentos votos e que mordeses o po como o mordeu o teu amigo o León de Vilalba, que tragases unha derrota nas urnas. Pero iso son asuntos humanos, Paquiño, e ti xa cheiras a incenso, ata vas perder ese asentaso galego que, irónicamente, sempre te acompañou. Vai con Deus.

Recibín esta fotiño no móbil. Mira que cousiña...

Úrsula Buendía, ó ler o venres pola mañá o último post que deixei e como remata, preguntoume se é que xa nacera o sobriniño que estaba agardando... Cousas do sexto sentido, porque ás catro e media da tarde dese mesmo día Diego tivo a ben de saír dos engumiños da miña (feliz) irmá con dúas semanas de adianto, e co inverno que está caendo, cun par! Case tres quilos e medio e todo estupendo. E non só é o meu primeiro sobriño, senón que cunha falta de cordura preocupante os seus pais me escolleron de padriño. E eu encantado.
Aínda non puiden saír do meu desterro de Sidralandia para ir velo, nin teño foto ningunha, cousas que correxirei este fin de semana e igual así volo presento. Claro que o que me gustaría é saber como ve el as cousas de aquí nada máis abri-los olliños.

Tentou abstraerse dos bruídos cotiáns do autobús, do cheiro a abrigo chovido e sono madrugador para tentar concentrarse na lectura do libro, edición de peto, segunda man, autor descoñecido con lentes atusándose a barba na foto da lapela de cartón basto. Foi collendo a historia un pouco ó voo entre bocexo e bocexo, freazo a freazo, personaxe atormentado polo tedio e un pasado que polo de agora só se intuía, xa se iría vendo. Renglón a renglón o conto foi pasando da terceira persoa á primeira, e apertado contra a xanela por mor da señora que se lle acababa de sentar a carón, bastante obesa, foi asistindo entre arrepiado e divertido ós burdos saltos ó pasado e ó futuro co que o obsequiaba o escritor barbouzán, para logo mergullarse nun soño do protagonista que parecía non levar a ningures. Morto de sono e aberceado por aquel disparate argumental, atopouse esmagado por aquela gorda, por un desprendemento de terra que o sorprendeu na subida ós nevados cumios, polos cadáveres dos seus cabaleiros fieis no Xapón feudal, por unha prostituta obesa e sifilítica no Montmartre dos anos vinte, terceira persoa, primeira, terceira, el fixo, ti esquivaches, eu berrei, primeira marcha do bus para subi-la encosta, segunda, primeira persoa outra vez, ceibou un brazo da presión exercida pola súa compañeira de asento para blande-lo sable por defender Granada dos infieis, para mata-la fatal loira do vestido de raso vermello. Subiulle a febre, a malaria maldita que xa matara ó seu precedesor nas anteriores expedicións, a depresión do oficinista noruegués de impulsos pederastas, o corpo espido da última feiticeira maya da que intuía a faciana nas pingas do orballo no cristal da xanela do vehículo. Xa só quedaban unha ou dúas paradas e seis ou sete páxinas, aquel sensentido se achegaba á fin, o protagonista saíra da súa vida normal para afronta-lo seu pasado, ou o seu futuro, non estaba claro, as fantasías do escritor, do protagonista e do mesmo lector se entremisturaban, nunca lera estrume tan delirante, estructura narrativa tan idiota, comezo tedioso, continuación onírica, inacción total, personaxes fundamentais toscamente traballados e outros perfectamente perfilados e ó final accesorios na trama, marasmo no medio da narración, descripcións minuciosas pero pouco claras, accións secundarias non resoltas, anacronismos, contradiccións, humor de sal grosa e patetismo oligofrénico, e agora desenlace apresurado, como se o autor quixese rematar unha historia que nunca soubo ben por que escribía. Antes da última parada o lector riu, agora quere rematar a fume de carozo, seguro que mata ó protagonista, é a saída máis socorrida, así que cando o autocar derrapou e caeu polo borde da ponte non puido evitar unha gargallada, como se pode escribir tan mal, carallo, logo o impacto, logo o negro túnel coa luz ó final, era tópico ata niso, e xusto cando acadou a última páxina salvadora aquela adusta comadrona termou del polos nocellos e deulle unha labazada no cú, e veña a chorar, a chorar desconcertado, namentres vía invertido o tocólogo das lentes quitándose a mascariña, satisfeito, mentres se atusaba a barba con ese sorriso irónico e ese encoller de ombreiros, e eu chorando, chorando boca abaixo cuberto deste líquido noxento.