Sentiu as pombas acubilladas contra a súa fiestra rebulir detrás da persiana pechada, tiñan frío, fóra nevaba, el tamén tiña frío. Apalpa pola desordeada mesa de noite na procura do tabaco, non o atopa, un libro cae ó chan, as pombas rebolen. El procura no peto do pantalón e atopa unha caixiña con só dous cigarros, restos do naufraxio de onte noite, e dentro do peto tamén un condón vello, engurrado, nunca usado, sempre levado por se acaso, por se acaso que? Sentou na cama, almofada nas costas, colle o chisqueiro, chisc, chisc, chisqueiro, ó terceiro chisc sae unha feble lapa e acende o veleno. E as pombas durmindo, aínda era noite. Con que soñarán as pombas, ocorréuselle, se cadra con flamantes estatuas, con brillantes calvas vistas cenitalmente, con paquetes de millo torrado ciscado polo chan, con nubeiros, con áticos, con antenas parabólicas como tótems antigos. Pensa nela, pensa en todas que son ela e non chegan selo, pensa que tódolos bicos lle saben a despedida e que tódolos cigarros lle saben a fume valeiro, fume de soños de pomba, ratas do aire. E lembrou o que soñaba, soñaba que durmía apertado contra algo mol e quente, un refuxio, e que afundía a faciana nas súas costas e lambía a súa pel, ese sabor, e choraba sen razón e sen arrepentimento, dándolle todo igual, feliz da súa tristura; ela durmía e non o sentía. Agora por dentro só levaba fume frío e todo lle sabía a neve e a óxido. Atopou o mando do equipo de música, prendeuno sen saber cal disco estaba posto, e soou a súa canción, dela e del. Deixouse levar á valga polas notas e pensou que se cadra lle facía feliz chorar un pouco. Unha soa bágoa lle escoou pola fazula e lle caeu na palma da man, lambeuna e sóubolle a sal dun mar quente mal esquecido, a victoria. Decidido, ergueuse e foi onda ó teléfono da sala, marcou o seu número, ó comeza-lo segundo ton volveu colgar, alertado polo cheiro a chamusco. Voltou divertido ó dormitorio e veuse a si mesmo, dentro da cama, durmido e ardendo vivo, maldito cigarro. Debruzouse véndose morrer e pensou que era un xeito moi estúpido de rematar, tanto unha vida como un soño, sente o bruído das pombas detrás da persiana e acorda. Acorda abrazado coa cara chorosa pegada a unhas costas de muller e ben soubo que ía facer no seguinte espertar, sentar na cama, busca-lo tabaco etcétera, porque os soños das pombas son cíclicos e el non era máis ca un mal durmir de ave nerviosa, acubillada do frío e da neve, sempre soñándose un ó outro a cada lado da persiana, ata o final.

Xa estou de volta de Madrid. Do exame... non sei que dicirvos. Do tempo, un frío de carallo. Da acollida que me deron na Capi... caralluda (gracias!). Coido que a foto resume todo. Un bar no que o seu motivo de decoración é "tráe o que queiras e nós pendurámolo da parede": un monaguillo de cera, unha foto do Betis dos 70, unha imaxe da Virxe de Fátima, cacholas de touros, unha pintura sobre azulexos da Maja Desnuda, a camiseta asinada do Málaga de Fernando Sanz... tapas boas, cañas (que aquí serían cortos) e viño, e sobre todo boa compaña e risas. Non creo que me adaptase moito a esa cidade que xa parece un queixo gruyere grazas a Jallardón (tema de conversa preferida polos madrileños) pero está ben ir de cando en vez. E os "madrileños", xa se sabe: tres galegos, dous asturianos, catro leoneses, un checo... No avión de ida, no xornal, un xenio. No de volta, sono profundo. E agora, a agardar as notas. Se chego ó segundo exame, tamén haberá segunda saída.

Pois si, xentiña... maña marcho para Madrid a facer unha oposionsiña e a facerme un home de ben, e xusto despóis a formatea-los coñecementos adquiridos a cubata limpo. Xa vos contarei como van as obras da capital de Ese-País (alí chámanlle Este-País). Iso, se as nevadas non me escarallan os voos e un mes de estudos!

Serán, oficina de correos, eu na cola agardando, agardando... A cola que non se move, xente e máis xente. Aburrido, reparo nos cartaces de publicidade de correos. Un de non sei que de filatelia, tódolos selos do 2004, incluído o de Felipe e Leti, e unha moza en primeiro plano, ollos grises, gafas, pelo recollido, guapiña, chamémoslle Berta. Noutro, un maduro e atractivo empresario, pelo branco, tamén lentes, chamémoslle Don Víctor. Outro afiche dinos que aquí podemos recargar móbiles, e dínolo un rapaz sorrinte con ducias de números de rapazas escritos a boli na cara (eu tamén sorriría), todos lle chaman Bestilleiro. E o último póster, máis coral, algo sobre envíos especiais, cunha moza loura tinxida tecleando nun ordenador (Marisa), un ledo rapaz de traxe (Roberto) ó que unhas mans femeninas lle tapan os ollos dende atrás, un carteiro (O Carteiro, sen máis) e unha rapariga abrindo un paquete (Adaia ou calquera outro nome surreal).

E a cola que non se move... bocexo e ármome de paciencia, debín durmir máis. Tamén penso no langrán de Roberto, que lle bota os cornos a Bertiña coa loura de bote da súa oficina, mentres a parva colecciona selos. No traballo que lle levou a Bestilleiro anotar todos eses números na faciana, diante do espello e que non quedasen ó revés, para presumir cos colegas. Pobre Besti, masturbador compulsivo e impotente as poucas veces que estivo cunha moza. E ese Carteiro, carne de maruxa desesperada (agora que xa hai menos butaneiros, con iso do gas natural), namorado da secretaria impertérrita, Marisa, que o ignora mentres se pregunta por qué está a namorar dese imbécil de Roberto que nin deixa a súa moza nin pensa facelo. E o Besti, tendo que aturar ó respetable Don Víctor, rol pasivo no asento de atrás dun Volvo, borrando nomes de mozas soñadas da pel con alcohol, todo para mandarlle agasallos á súa filliña Adaia. E a Berta que visita a Roberto por sorpresa na oficina, veo na fotocopiadora, achégase por atrás e tápalle os ollos, e el que di para quieta Marisa mentres estende o brazo para atrás e lle apalpa o cú, un cú que non agardaba... Chega unha funcionaria ó mostrador e di que os de entregas, por aquí. Abandono os cartaces e póñome á nova cola, máis áxil, pensando que o estudo estame afectando e que teño que deitarme máis cedo. Ou iso, ou cambio de camello. Vou para cama.

Dá gusto poñer unha boa nova de cando en vez, aínda que sexa boa só para min mesmo... Veñen de comunicarme que gañei un accésit no Certame de Microrrelatos que organiza a Lonxa Literaria de Moaña. Ata me convidaron a un acto con cea á que desgraciadamente non podo asistir. Últimamente teño esa maldición para os saraos dese xeito.
O Certame organízase tódolos anos (van tres) e premian microrrelatos de quince liñas ou menos, cun primeiro premio e accésits. Noraboa ó gañador (Valentín Alvite Gándara) e ó outro accésit (María Fernanda Ampuero e Pablo Vázquez Pita). Curiosamente, o ano pasado un accésit foi para o blogueiro Suso Bahamonde, que me animou dende o seu inferno a esta aventuriña internética. O caso é que na web da Lonxa (en "Actividades") podedes le-los contos gañadores e informarvos dos detalles, así como das actividades da Lonxa, que son moitas. Xa vos avisarei, e se cadra tortúrovos co meu conto un día destes.
E non podo ir a ese acto en Moaña porque para o día seguinte (sábado 26 que vén) collo un avión para a absurda capital deste absurdo Estado para face-lo absurdo exame de oposición que me convirta nun ser trunfador e, polo tanto, completamente desaproveitable para a literatura. Non se pode ter todo.

(foto de Juan Gameiro Rodríguez)

As casas fixéronse para poñer fiestras. Non hai nada mellor. Valen para abrirse, para pecharse, para ventila-lo cheiro a comida ou a tristura, para que entre o sol ou o vento, pega-lo nariz contra o cristal ata deixar un ronsel, coller un gran de saraiva coa man e levalo a boca, disque saben a ozono. Para tirarlle cuspes ós calvos que pasen por embaixo, tende-la roupa a secar, enchoupada de bágoas; tamén para agabear ata a túa fiestra, cun cordón trenzado dos pelos que atopo na bañeira, e ti tamén me podes tender unha corda para que eu agabee. Polas fiestras saen Drácula e Supermán voando, escapan os amantes das fieis esposas, entran moscas e mosquitos, observas ós veciños con ese telescopio que che regalaron por Reis para usos máis astronómicos. Pódense conta-las estrelas ou as nubes dunha parceliña de ceo, que así se fai túa, miña. Pódese chimpar un por elas. Valen tamén para verte marchar pola rúa, cando aínda se sente o teu cheiro nas sabas. Hai quen conta coches ou vellas con paraugas. Outros, igualmente respetables, pechan contras, persianas e cortinas. Hai quen agarda en van que caian as bragas da veciña. Hai a quen lle caen e vai queixárselle. É o melloriño dunha vivenda. Nunha casa derrubada, non hai tabiques, teito, pladur nin DVD, pero hai fiestras, furados cadrados no que queda de parede, interrogando que aconteceu, se xa non hai fiestras, a casa xa non existe, non se pode falar de casa. Teño un amigo que ollando pola fiestra namorou dunha loura na parada no bus, reuniu o valor e baixou onda ela, e non atopou a loura nin a parada, logo subiu a casa e atopounas outra vez na fiestra, baixou a rúa outra vez e nada... a loura só estaba na fiestra, que xa é moito. O meu amigo pasou días ollándoa co fociño apegado ó cristal, coma un paspán. Logo nese sitio puxo a antena do Plus, e eu ben sei que foi para tapa-la loura. As fiestras divídense entre polas que podes ve-los solpores, polas que podes ver abri-lo día, e as outras, polas que podes tirar globos de auga e axexar á veciña ou veciño e guinda-lo gato, a ver se é verdade que cae de pé.
Outros, coma o meu amigo Juan, apertan o botón dunha cámara e séntense vivos. Ningures xa ten outra fiestra. Grazas.

Aquel día voltaba aburrido no bus urbano, sentado a carón da xanela, cando este se detivo no embotellamento na rúa de sempre. Fóra, buguinazos, coches, xente. E daquela aconteceu.
Fóra na rúa, xusto á miña altura, un home barbado estacionou o seu auto e saíu del con aire atarefado. Sacou un grande cadro do asento de atrás e apoiouno no lateral do coche, perfectamente á miña vista, separados só por uns metros e o cristal da xanela. Logo sacou do maleteiro outro cadro e apoiouno contra o traseiro do vehículo, pero este xa me quedaba perfilado, fóra do meu alcance.
Fitei para a pintura que si tiña á vista. Era bastante grande e tiña un marco ancho e recargado, horrendo. O barbouzán seguía fedellando dentro do seu portamaletas e descargando cousas, alleo a todo, namentres eu enxergaba no lenzo unha paisaxe mariña, penedos, cantís e mar alporizado, escuro e escumoso baixo un ceo empedrado de nubes azul escuro, luxado e ameazante. Pero a cousa é que o cadro estaba pousado ó revés, amosando a despreocupación do seu dono por tal exhibición, o mar e as ondas enriba, o firmamento anubado embaixo. As nubes deste xeito semellaban montañas, coma as da serra que pecha esta cidade, baixo un ceo líquido de auga salsa encolerizada. Montañas co mar por ceo. Deixei de facer torsións imposibles co pescozo para aprecia-los detalles da obra (por outro lado banal se a atopase noutro lugar e tempo, por exemplo, pendurada dunha parede na sala de espera do dentista). Ollei adiante e atrás: tódolos pasaxeiros sentados nesa beira do bus facían as mesmas observacións e torsións de pescozo, cadaquén pensando que eran os únicos descubridores daquel mar. O bus arrincou por fin e deixou aquel instante, aquel horizonte atrás. Coido que os que estabamos ó revés eramos nós, o bus, a rúa, e non o cadro. O caso é que aquel home, meus, era un mago, un mago de verdade, e el non o sabía...

Hoxe regálovos un miniconto de Cortázar. O bo, que non me deu traballo ningún escribi-lo post. O malo, que todo o que escriba a partir de agora vai quedar á altura do estrume. Procurarei non abusar destes roubos. Que o desfrutedes.

Tema para un tapiz

El general tiene sólo ochenta hombres, y el enemigo, cinco mil. En su tienda el general blasfema y llora. Entonces escribeuna proclama inspirada, que palomas mensajeras derraman sobre el campamento enemigo. Doscientos infantes se pasan al general. Sigue una escaramuza, que el general gana fácilmente, y dos regimientos se pasan a su bando. Tres días después el enemigo tiene sólo ochenta hombres y el general cinco mil.Entonces el general escribe otra proclama, y setenta y nueve hombres se pasan a su bando. Sólo queda un enemigo, rodeado por el ejército del general, que espera en silencio. Transcurre la noche y el enemigo no se ha pasado a su bando. El general blasfema y llora en su tienda. Al alba el enemigo desenvaina lentamente la espada y avanza hacia la tienda del general. Entra y lo mira. El ejército del general se desbanda. Sale el sol.

de Historias de cronopios y de famas de Julio Cortázar

con xiada no cabelo. Aínda que se retrase, coma este ano, sempre me colle de sorpresa. Iso que para avisarme xa me enchera as rúas da mañá de nenos con xigantescas mochilas tiradas por rodas, as tendas de roupa escura e de que na tele volveron o fútbol e o lixo de sempre. Deume unhas cantas instruccións prácticas. Fixo que me aferre ás sabas quentes cada mañá, que saque unha chupa de pana e outras roupaxes pesadas do fondo do armario. Puxo un cartel no portal, “Xa hai calefacción”. Agachoume os discos de Mano Negra e deixoume á vista os de Van Morrison e outros máis tranquiliños, aprendeume a facer lentellas, a desimular a face de odio ó andar pola rúa por outra entre melancólica e tranquila. Fíxome tranquila compaña todo o día, sen queixarse de nada nin meterse noutros asuntos. Ponse maternal, dime de ir poñendo anticonxelante na auga do motor, coller un paraugas, mercar unhas boas botas, sabe que non lle vou facer moito caso, e el asúmeo, sen xenreira.
Lévoo comigo para o traballo, o limpaparabrisas vai e vén, vai e vén, pingas repenican, miro para unha loura nun paso de cebra e pregúntolle ó meu compañeiro polas propiedades calefactoras das mozas, por aquilo de aforrar enerxía, medio en chanza, medio non. Pero el encolle os ombreiros e a choiva asómalle ós ollos, sen caer. Para distraerse, vai colocando pozas nas beirarrúas, aquí e acolá. É novo, acaba de comezar, e á vez é vello coma o mundo, senlleiro. El decide ir acendendo o sol, que xa é horiña, eu lembro amolado que non hai un mes ía para o curro de día, mais non me queixo, porque coido que o ofendín con aquela parvada. Aparco e niso soa o despertador. Calquera se ergue, fóra da cama vai un frío de carallo...

Ola a todos

Ata agora non se podían deixar comentarios ós posts; supoño que faría algunha desfeita na configuración. A cousa xa está amañada, así que xa me podedes poñer a parir clicando en "comments".
As miñas máis sentidas desculpas.