Pois iso, que cando leades isto estarei pululando pola terriña, para o que necesitedes.

Felices Festas a todos, e que as compartades con quen máis queredes. Mesmo co tío gordo raro aquel, o que viste de vermello.

see more Sketchy Santas

«- Deixeiche o agasallo debaixo da árbore, pero daquela comezo a nevar… cava lixeiro, é un poni.»

Os dous últimos, cortesía da xenial páxina Nichtlustig de Joscha Sauer. A fonte das tres imaxes, clicando nelas.

Nestes últimos días ando un pouco pesado co do premio en Arxentina, seino. Pero xa toca á súa fin, digo o autobombo pola miña parte, porque a ledicia aínda dura. A entrega de premios foi un éxito segundo contan as crónicas, a entrevista na radio moi pracenteira e o relato sairá publicado a primeiros de ano no Diario Galicia da comunidade galega en Arxentina.

Pero falta o culpable de todas estas atencións: o relato. É el quen as merece, non eu. Dá un pouco de vergoña exhibilo así, porque conto dabondo da miña vida, pero penso que lle debo de dar a oportunidade de lelo a quen queira. Non ten sentido escribir se non é lido, polo menos non sempre. Así que o pendurei de Redelibros, que ten pólas fortes que aturan de nevaradas bávaras e temporais galegos. Agardo que vos guste e faríame feliz a vosa opinión en comentarios (aquí, en Redelibros ou acolá por calquera outro medio).

Que vos preste.

O relato: Sobre maletas

Parece que o relato «Sobre maletas» quere seguir viaxando e que está a gusto en Bos Aires. Mañá serei entrevistado no programa «Galiza Emigrante» da Radio Argentina, e falaremos de contos, de emigración e de contos de emigración e o do que se nos vaia ocorrendo.

Será ás 11 hora arxentina, ás 15h en Europa occidental, sen contar as illas británicas e Canarias e Azores. En Bos Aires pódese escoitar na AM 750 e en todas partes na súa páxina web. Dito queda. Estou cunha boa mormeira e falarei con voz gangosa e nasal, risas garantidas.

Por outra banda, as crónicas, subxetivas e emocionais e por tanto fiables, din que o acto de entrega de premios do pasado venres foi un éxito. Outra vez grazas á organización, a Federación de Asociacións Galegas da República Arxentina, en especial a María Emilia Cebeiro e o meu Óscar García, o meu embaixador-representante no Río da Prata.

Compráceme dicir que o relato «Sobre maletas», perpetrado por este que escribe, foi galardoado co primeiro premio do Certamen Literario de Narrativa Breve 90º aniversario outorgado pola Federación de Asociacións Galegas da República Arxentina (ligazón á nova na súa páxina). O tema era «Vivencias da emigración galega».

A satisfacción é doble. A primeira, como en todos os premios literarios, a ledicia de acadar un recoñecemento pola túa escrita, polo teu traballo tantas veces subterráneo e non lido. A segunda, o que fai este galardón tan especial para min, era o tema escollido, algo que me toca tan de perto pola historia dos meus pais, da miña familia e da miña propia, historias que se viron reflectidos no meu pequeno relato, do cal agardo que sexa o embrión dun proxecto máis longo. Agardo que poidades ler o contiño axiña, dun xeito ou outro.

Que todo sexa para non perder a ilusión da escrita. Escribir para seguir escribindo, seguir lendo. Mentres haxa palabras en galego non deixarei Galicia.

E por suposto, vaia aquí o meu agradecemento á organización do premio, non só por esta distinción, senón pola súa amabilidade e eficiencia.

O acto será o venres vindeiro en Bos Aires, ó evidentemente non poderei  asistir en persoa, pero si un pouco «virtualmente». Se algún está a ler isto desde as proximidades do Río da Prata e desexa asistir, a entrada é libre e o enderezo e hora constan na ligazón que deixei máis arriba.

 A famosa escultura de Úrculo en Oviedo «O Regreso de William B. Arrensberg», tamén coñecida como «el paisanu les maletes». A imaxe é do Flickr de Miguel Vera (Niño Pera) baixo licencia Creative Commons (Ver detalles)

Posted from Buenos Aires, Capital Federal, Argentina.

Tódalas cidades teñen a súa banda sonora. E Marsella, cidade á que lle collín un agarimo especial, tamén. Massilia Sound System cántalle á cidade e reivindica en francés e occitano, a ritmo de reggae, ska e ritmos africanos e árabes e o que vaia atopando por diante.

Aquí, no seu prebe, en directo.

E aquí, en occitano e en estudo.

Esta última adícana ó Marché du Soleil, o Mercado do Sol da metrópole do sur de Francia, un conxunto de humildes rueiros con tendiñas abertas ó exterior, rexentadas na súa meirande parte por comerciantes de procedencia árabe e africana e onde se vende de todo e dá gusto pasear.

Au Marché du Soleil from Massilia SoundSystem on Vimeo.

Toma deste servidor neste cornecho apaixonante.

De tódalas partes hai que vir con música e libros. Non hai mellores «souvenirs».

Só queda traducir as sabias palabras destes músicos. Se cadra os que xiramos arredor da letra impresa, os creadores e mailos que nos editan, tiñamos que tomar un par de apuntamentos.

Como músico, moquéome de que me descarguen. Ó contrario, iso quere dicir que nos escoitan, que tocamos á xente. (…) De cada CD que vendo con MSS, gaño quince céntimos. Se vendo 30000 copias, fagan as contas. Desa parte podo agasallala, non é diso do que vivo. Mais Carrefour, a FNAC, Universal, eles comen diso. Pero a nós dános polo saco, tivemos que atopar outras cousas das que vivir á parte da venda de discos. Nós facemos concertos.

Imaxe do Flickr de Gregorius Mundus, teredes máis detalles se pinchades nela – licencia atribución non comercial Creative Commons

En Alemaña tamén celebran o San Martiño (Sankt Martin), que foi o pasado 11 de Novembro (11.11.11), pero dun xeito moi diferente ó galego.

San Martiño de Tours era un santo milagreiro que predicaba a caridade e a pobreza. Loitou contra o paganismo e as herexías (herexía =  crenza relixiosa que non coincide coa dun mesmo), pero chegou mediar para evitar a execución de Prisciliano por parte do Emperador, sen éxito, e dos seus seguidores. Deixando a Historia, da que prometo informarme máis, e entrando na haxiografía ou mitoloxía de santoral, como dixemos Martiño facía o ben profesando voto de pobreza, mais soubo que o ían facer nada menos que bispo de Tours, algo que evidentemente contradicía toda a súa ética e os seus votos, e non viu outra que liscar da cidade. Os cidadáns de Tours, onde era moi querido, fixérono de menos e saíron buscalo de noite iluminándose con lanternas, candeas metidas nunha lámpada de papel para protexer a lapa do vento, e atoparon o santiño durmindo nun curral de galiñas.

Ignoro que pasou a partir de aí e se o fixeron bispo, e que ten que ver isto coa nosa festa porquicida e coa produción nacional de embutidos. Pero si que ten que ver moito coa celebración alemá da Laternenfest. Os nenos, acompañados dos adultos, van pola noite de San Martiño alumeados con lanternas cantando cantigas propias do día e pedindo pola porta das casas, en tempos pola caridade e para a igrexa, pero coido que hogano agradecen máis lambonadas, gominolas Haribo e chocolates Ritter. Todo isto varía coas rexións. Por exemplo celébrase unha grande Laternenfest en Halle, pero non ten nada que ver con San Martiño.

É unha tradición que se perdeu e que foi mimetizada, como suporedes, polo maldito Halloween, moi próximo en datas e que tamén vai de pedir polas casas, pero con disfraces de medo e sen lanternas. Estase a tentar recuperar, sobre todo por parte das garderías e escolas, onde lle aprenden ós nenos a facer lanternas, cantar as cancións e o máis importante, algo sobre a solidariedade cos máis necesitados. É curioso que os tempos modernos varreran co noso Samaín do día de Santos e o Samaín americano, o Halloween (de raigames célticas e irlandesas), fixera o propio co San Martiño alemán. Pero é bonito que se recupere. E Martiño, despois de todo, tentou salvar o pescozo do noso Prisciliano.

Mellorable foto dun servidor da praza de Plumereau da cidade francesa de Tours, que tiven a sorte de visitar vai para un par de anos.

(Fonte da imaxe, actualidadnoticias.com)

Onte recibín unha carta de Rubalcaba. Seica sacou tempo entre tanto debate, campaña e desmarque da política de Zapatero (non lle queda nada) para escribirme á miña casa de Alemaña. Unha carta xeitosa, falándome sobre todo do moito que fixo este Goberno polos galegos do exterior. Grazas pola atención, Alfredo. Por certo, Rubalcaba é o da esquerda da foto, o que se está a dirixir á dereita. O outro é Rajoy e nalgúns mentideiros din que é galego. Non dou creto.

Non vou comentar o maldito debate, porque non o vin. Ou mellor dito, sabíao de memoria sen velo. Tamén nos sabemos de memoria a campaña e o resultado das eleccións do futuro día 20. Non sei a vós, pero a min éntrame enfastío de pensalo, aburrimento. Rubalcaba sabe o meu enderezo (Rajoy supoño que tamén, agardo a súa misiva en azul un día destes) pero non sabe nada de min, dos meus, dos nosos problemas, do que verdadeiramente é a crise. O da dereita na foto, menos aínda. Un tenta revivir un morto, que non é outro que o marronazo da candidatura do PSOE tras uns anos desastrosos de goberno de Zapatero. O outro, consciente de canto máis diga peor, boga vento a favor e arrasará nos vindeiros comicios sen dicir nada, sen amosar a súa mediocridade, e moito menos as medidas impopulares que van acometer e que van pagar os de sempre para que cobren tamén os de sempre. O dito, os dous de arriba non teñen nada que dicir, nada que aportar, ningunha solución, ningún poder para cambiar as cousas porque o prostituiron e malvenderon ós mercaderes do templo, e no que atinxe ó 50% dos que saen na foto, tampouco lles importa un pemento o que nos pase a ti e a min e ós nosos pais e ós fillos que non teño. Dabondo teñen con devolver favores e colocar os amigos.

Alfredo, grazas pola carta. Se gañas (non rían, por favor, un respeto) agardo que te preocupes, como dis, polos cidadáns do reino no exterior. E polos do interior. Máis que nada, para que os do interior non teñan que marchar para o exterior e os do exterior teñan algunha oportunidade de volver á súa terra, se é o que desexan. Apúntao por aí, que igual nos vemos nas mesmas dentro de catro anos. Ah, e se ti ou os teus vos tomades outra vez a molestia de escribirme, coido que podo esixir que o fagades no meu idioma, protexido teóricamente pola Constitución e o Estatuto, eses polos que bradades ti e o teu colega Mariano cando vos convén.

Por certo, unha última nota. Vexo que o teu partido ten acceso ós enderezos da CERA (Censo de Españois Residentes no estranxeiro). Seica eses datos non serven para dar un servizo decente ó cidadán, pero si para que trapalleen con eles e llelos dean ou vendan a deussabequén. Pois xa que tedes man aí, Alfredo, dilles que me envíen dunha puta santa vez a documentación para votar, porque o prazo vence. E eu non podo cumprir o meu prazo se o aparello estatal non cómpre cos seus. Se non, como queres que te vote. Pero a quen quero enganar, Alfredo. Non te vou votar. E menos aínda ó teu colega da dereita, valla a redundancia. Porque non me gustan como están as cousas e quero que cambien. E non son o único.

(NOTA: Titulei isto con  Rubalcaba con «K» porque o ínclito Romeiruga retoume a poñer tres postaxes seguidas cun «K» no título. Meu dito, meu feito. E non é incorrecto de todo porque seica os devanceiros de Rubalcaba son bascos, e así ata queda máis euskaldún).

Así se di «Paz» en éuscaro.

Espero e quero crer que sexa o comezo dunha época de paz e diálogo. Xa levamos moitas decepcións e desenganos, pero non poden tirarnos o dereito a ilusionarnos. Non o permitiremos.

Mañá, no futuro, esgotaranse as excusas e os bascos decidirán ser o que queiran ser, sen imposicións de ningún bando. Queda moito por falar e discutir. Pero iso será mañá.

Hoxe, soñamos. E iremos durmir, por fin, co resabor dunha boa nova. En paz.

O escaravello, animal totémico do autor, segundo el mesmo

Andaba lacazaneando polo Feichbuk cando vin no taboleiro dunha amiga unha ligazón. Premín e atopeime co seu nome, Naoko. Naoko, Naoko… E todo o concepto dese nome, do texto onde estaba inserido, do mundo esquizoide no que vivimos… pero coma sempre, estoume desviando do tema. Todo nace e morre nunha entrevista ao ínclito Fernando Sánchez-Dragó. Si, xa o sei. Mentres especulades coa miña cordura, pasade e lede.

Pois o Dragó, artista vital, icona mediática, hippy de dereitas e amante das contradicións sen pasarse e aboado ás incorreccións políticas de salón que non ofendan a quen lle paga, gústase nas entrevistas, incha o peito e fala e namora da súa propia voz, máis e mellor cando corre a fita da gravadora. E nesta gústase. Nesa ocasión non nos conta aventuras eróticas con menores de idade xaponesas, pero en catro liñas dalle tempo a chamar “prefascistas” ós chamados Indignados, poñer á China como modelo político a seguir (controlcé + controluve: “Los chinos han inventado un sistema que funciona: autoritarismo político con libertad económica”). E volve falar do seu estilo de vida baseado na luxuria (sic) e a súa rutina de vello gaiteiro. E isto merece un punto e aparte.

“Tengo mi ritual: me como la galleta de marihuana que me prepara Naoko, me tomo 10 mg de Cialis, cojo mi petaca de whisky y salgo a la calle a ver qué me encuentro por ahí.”.

Naoko, Naoko. Seica Naoko é a esposa do escritor e consente e aproba as súas aventuras eróticas e polinarcóticas. Cada casa é un mundo. Planaso, dirán algúns.

Vivimos nun mundo tolo, e a parte máis tola e perigosa chámase política. E a máis deliberadamente confusa. Por exemplo, os que restrinxen liberdades (lingüísticas, sexuais, culturais) chámanse agora liberais. Os que teñen unha ideoloxía reaccionaria din que as ideoloxías morreron. E chaman fascistas ós que reclaman máis democracia. Ou prefascistas, que debe de ser fascistas antes de ser fascistas, iso non o entendín moi ben. E os que recurtan e perverten a democracia dinse demócratas. Aquí xa aturamos os galegos galeguistas que odian ó galego, non só o idioma. E os que falan de tempos difíciles, crise e aforro mentres enchen os petos. E as misións bélicas de paz, curioso oxímoron. Podemos seguir ata o infinito, ou ata o abismo do 20-N.

Xente como Dragó teñen sempre un espazo nos medios reaccionarios para falar da súa petaca, o seu Cialis e os seus donos, os donos dos medios e dos Dragós mesmos, promocionan a súa autobiografía en tres tomos. Poucos me parecen, con tanta lolita, libertinaxe (sic de novo), hippismo de garrafón, budismo capitalista, ego recendente a pachuli e drogas brandas. Non sei de onde saca tempo para escribir. Pero os Pedrojotas non ceden espazos de balde, e os Dragoses teñen que reservar unha porcentaxe do seu esbardalle para certas críticas ó ditado. Que se o 15-M, que se os “progres”… Nada é de balde, Fernandiño.

Penso na Naoko reposteira, a exótica alquimista a facer bolachas recheas de felicidade coa esperanza en compartilas co seu amado. Pero este, unha vez máis, preso do seu personaxe, papa a galleta e despídese co alento a whisky e os corpos cavernosos do amigo de abaixo enchidos de drogas de laboratorio, que a idade non perdoa. E escúsase coa súa compañeira no limiar da porta: Só vou para podelo contar no Cultural do Mundo, manda Pedrojota, meu amor. Eu preferiría quedar na casa, ben o sabes. E Naoko asente e cala. E Naoko queda soa, coa casa arrecendendo a herba feliz, forno e soidade, a cavilar se esa é a vida que quere. Penso en Naoko e ela pensa no tolo mundo de aí fóra. Malia as bolachas, ou por mor delas, estalle a entrar a fame.

Arxentina é un país moi meu, por vencellos familiares, culturais e afectivos, aínda que por desgraza non tiven a oportunidade de visitalo. Propóñome solucionar canto antes esta anomalía, e mentres tanto e grazas a unhas afortunadas xestións a miña ópera prima  Seica Chove (e única editada, e pelexando para que non o sexa. A única, digo) xa está dispoñible nalgunhas bibliotecas de Bos Aires (grazas, Cacho, curmán, irmán, unha grande aperta).

1) Centro Gallego de Buenos Aires “Biblioteca Social Manuel Murguía”

Av. Belgrano 2199 -1° piso-, Ciudad A. de Buenos Aires

—————————————————————————————————–

2) CENTRO GALICIA DE BUENOS AIRES Biblioteca  “Rosalía de Castro”

Bartolomé Mitre 2552, Ciudad A. de Buenos Aires

———————————————————————————————

3) Federación de Asociaciones Gallegas de la Rep. Argentina “ Biblioteca Galega de Bos Aires”

Chacabuco 955, Ciudad. Autónoma de B.A.
—————————————————————————————-

4) Biblioteca Julio Cortazar  de Bs. As “Sala de lectura  Rosalía de Castro”

Lavalleja 924, Ciudad A. de Buenos Aires

Aproveito aproveitando: se estades fóra ou dentro de Galicia e vos interesa algún volume para uso público (bibliotecas, asociacións culturais, Centros Galegos e de emigración, etc.) non dubidedes en contactar comigo.

Aquí, a Biblioteca bonaerense que ten o fermoso nome de Julio Cortázar.

Bonus Track: Como mostra da obra completa, Baía Edicións colgou un relato na súa web chamado 22 e que forma parte da escolma. Que o desfrutedes.