"I'm an alcoholic. I'm a drug addict. I'm homosexual. I'm a genius." Truman Capote.

Vía Cabaret Voltaire descubro unha magnífica galería da revista LIFE onde repasa escritores senlleiros con tamén senlleiras adiccións (sobre todo alcohol, sen desbotar outras drogas), á parte da súa maior e máis forte adicción (engado eu): escribir.  Céntrase en escritores anglosaxóns, esquecendo os doutras culturas, coma o drogadicto Baudelaire, ou outras adiccións, coma a do ludópata Dostoievsky. As fotos son do arquivo de Life, ou sexa, magníficas. Visitade o enlace se queredes ler os pés de foto, algúns verdadeiramente imprescindibles.

Enxergo dous grupos: os que fixeron da intoxicación o seu eixo de vida e obra (Hunter S. Thompson, Bukowsky) e os que non, pero que malia a súa terrible adicción desenvolveron unha obra enorme en calidade e cantidade sen resentirse a súa capacidade de creación por iso (Scott Fitzgerald, Willian Faulkner). Outra cousa foi a súa saúde. En todos os casos, se non bebesen ou se drogasen tanto, ¿terían escrito igual de ben? Mellor, peor? A súa vida sería diferente, e daquela a súa obra tamén. Vós que pensades?

Vexo a aposta e súboa a escritores e músicos que cometeron suicidio (faltan tamén algúns, como Sándor Márai). Coñecedes máis exemplos de escritores adictos e/ou suicidas? Músicos famosos adictos non, por favor, hai tantos que se petaría a páxina.

Nota: Incrustei a galería nesta postaxe, mais non son quen de vela publicada. Se vos pasa o mesmo, visitádea a través da ligazón do comezo.

Onte ía en bici para o traballo cando polo carril bici viña un ciclomotor en sentido oposto. Como o que ía en sentido contrario era eu, decidín apartarme cara a beirarrúa e deixalo pasar. Unha combinación de pouca habelencia + neve + bordiño entre ámbalas vías + estupidez do ciclista deu como resultado (=) o meu cu no chan, unha caida bastante espectacular e ridícula mais sen consecuencias (tranquila, mamá), alén dunha pequena rabuñadura e o susto. Mais a anécdota non é esa.

A anécdota é que o ciclomotor, pilotado a escasa velocidade por un home duns sesenta anos, tras presenciar a desfeita pasou ó meu carón (eu estomballado sobre a neve, a bici escarranchada a un metro de distancia) e quedou mirando para min con expresión aburrida. Non parou. Non aminorou. Non preguntou que tal estaba, se rompera algo, se precisaba axuda. Nada. Como quen mira chover. Se cadra tiña medo de que o metera nunha lea, que o culpara do accidente, algo absolutamente ridículo, toda a culpa fora miña. Mais a falta de humanidade foi súa.

Hoxe, cambiando de tema, souben dunha acción dunha persoa coa que traballo, do tipo "lareta-lercha-malintencionado". Malia eu non terlle nunca ningunha lei, ó contrario, malia ter eu un moi baixo concepto desa persoa, acadou decepcionarme. E malia eu non darlle ningunha confianza (confiaríalle antes un kalashnikov cargado a un chimpancé con cerebro esponxiforme) acadou de todos xeitos inmiscuírse na miña vida e facerme unha putada. Da que nin sequera obtivo ningún beneficio a cambio. Hai malas persoas moi intelixentes, pero o perigoso é cando a estupidez e a maldade van da man, sen saberse cal é a causa e cal a consecuencia. Deixémolo.

De aí vén o título desta anotación. Adoitaba dicilo un ex-compañeiro de traballo meu alá en Oviedo. Ás veces estou de acordo. E vostedes, han de perdoar, pero se o blogue non me serve para desafogarme, xa me dirán.

A foto foi tomada en París.

Onte estiven de visita na fermosa cidade franca de Bamberg. Franconia, para que non o saiba, é a rexión que abrangue todo o norte do Estado Libre de Baviera. Pero olliño, nin se vos ocorra chamarlle bávaro a un franco. A Franconia foi anexionada ó Reino de Baviera por Napoleón e aí quedou, pero as tradicións, folclore, historia, dialecto e identidade son moi distintas das bávaras. De feito, se os bávaros se miran a si mesmos (cara Munich) e con desconfianza cara o centralismo (Berlín), en Franconia aborrecen todo o que veña da capital muniquesa e senten como a súa capital Nuremberg. En todo caso, é unha terra que paga moito a pena: Nuremberg, Rothenburg, Würzburg, e a propia Bamberg.

A esta parte da beira do seu río, o Regnitz, chámaselle a "Pequena Venecia" (Kleines Venedig). A arquitectura desta pequena cidade, relixiosa e civil, é abraiante. Como vedes, o máis bonito do día de onte foi a neve. Mais tamén foi o máis feo, non deixaron de caer flocos en todo o tempo que estiven aí. O que se ve ó fondo é a Catedral gótica de Sankt Stephan. Cabe dicir que a Cidade Vella (Altstadt) é Patrimonio da Humanidade da UNESCO.

O edificio máis senlleiro e emblemático é a Antiga Casa do Concello (Altes Rathaus), soerguida sobre unha illa artificial no río Regnitz. A lenda di que en tempos houbo unha revolta dos cidadáns de Bamberg contra o seu señor, o poderoso Bispo, que foi axiña esmagada por este. Na rendición dos burgueses o Bispo prohibiulles erguer outra Casa do Concello (a outra fora reducida a cinzas) nas súas terras. E os enxeñosos burgueses chegaron á idea de encher unha illa artificial no medio e medio do río, e alí erguer o seu concello.

O Concello é gótico na súa orixe, mais logo foi reformado no estilo barroco e rococó, como vedes nas pinturas exteriores, cheas de trampantollos. As columnas, para os miopes, están pintadas, son falsas. É un estilo chamado Lüftlmälerei, moi típico do Sur de Alemaña.

Outros edificios salientables son a Neue Residenz, o pazo episcopal, e a impoñente catedral gótica de St. Stephan.  No pórtico vese unha figura dun xinete (esquerda), presuntamente un rei ou emperador que se quixo inmortalizar en pedra para a eternidade mais ó que a cousa non lle saíu moi ben: ninguén sabe quen é, e del circulan tantas teorías científicas como lendas.

En resumo, unha fermosa cidade, que debe de ser aínda máis fermosa en primavera, con luz solar e temperaturas máis agradables.

As fotos son da miña autoría, agás a cuarta (o Xinete de Bamberg), imaxe tomada da Wikipedia con licencia Creative Commons.

A 1ª, 2ª e 5ª imaxe pertencen á miña galería do Flickr, á que podedes acceder pinchando en cada imaxe.

... moi ben explicadiño, e a temor de ser pesados co tema, pero é que é importante. Fonte: Asociación de Escritores en Lingua Galega e Plataforma Queremos Galego.

...e xa paso de comentar de cómo temos once escritores en galego galardoados cos Premios Nacionais de Literatura (os cales se conceden en competencia cos escritores de tódalas linguas de España, castelán inclusive) e TODOS, os once, piden a demisión deste Conselleiro de Cultura que sufrimos. A min caeríame a cara da vergonza. Pero para iso hai que tela.

En relación coas Bases para a elaboración do decreto de plurilingüísmo presentado publicamente a noite do 30 de decembro de 2009, presenta as seguintes

ALEGACIÓNS

O borrador de decreto presentando na noite do 30 decembro:

1) Non garante que os estudantes finalicen cada etapa educativa coas destrezas lingüísticas tamén en galego.- Todos os informes oficiais sinalan que hai un problema para conseguir que boa parte dos rapaces e das rapazas, sobre todo nas zonas urbanas, teñan fluidez comunicativa en galego. Diminuír a presenza da nosa lingua non fará máis que agravar a situación, vulnerando o dereito do alumnado a unha educación de calidade e pondo en perigo a pervivencia da nosa cultura.

2) É unha proposta feita de costas á sociedade galega.- O presidente da Xunta sabe que non conta con ningún consenso do profesorado, o estudantado, as familias e da sociedade en xeral para este decretazo. Por iso o presentou na véspera de fin de ano, a última hora do serán, e sen que existise ningún proceso previo de diálogo nin contraste.

3) Suporá enfrontamentos nos centros.- A Xunta fai deixadez das súas funcións e traslada o problema ao profesorado, ao estudantado e ás familias, que serán parcialmente consultadas (ben tendo en conta só o criterio da maioría, sen que se saiba que pasará coa minoría que se sinta perdedora; ben dando unha opinión cada catro anos, o que significa que uns pais darán a súa consideración sobre a educación das fillas e dos fillos doutros). A política lingüística e educativa non se pode limitar á opinión que poida ter a comunidade escolar, porque nos corresponde a todas as galegas e a todos os galegos. Hai que ter presentes criterios pedagóxicos e o dereito a unha educación en igualdade.

4) É unha burla á cidadanía cando di que se vai impartir un terzo das materias en inglés, cando sabe que iso é totalmente inviábel, e sen se preocupar do fracaso escolar.- O presidente da Xunta mente conscientemente cando fala de “plurilingüismo”, pois sabe que iso é imposíbel de aplicar. Só utiliza o inglés para camuflar propagandisticamente o ataque contra o galego. Na verdade, os departamento de inglés non teñen un reforzo real para mellorar a aprendizaxe desta lingua e mesmo se recortan os recursos para a formación do profesorado e se reduce o número de profesores/as das escolas oficiais de idiomas. O reforzo e mellora do ensino de inglés no sistema educativo galego debe facerse con máis profesorado específico, con máis recursos e con grupos máis reducidos

5) Vulnera leis básicas aprobadas por consenso e tratados internacionais de dereitos lingüísticos.- O decreto que o Goberno galego quere impor unilateralmente vulnera a letra e o espírito da Lei de normalización lingüística (arts. 12 e 13), así como da Carta europea de linguas rexionais ou minoritarias (art. 8). Un goberno serio, cívico e responsábel cumpre as leis e os tratados internacionais de dereitos humanos e de dereitos lingüísticos.

6) Porque é unha agresión á dignidade da nosa cultura que haxa un goberno da Xunta que ande ás patadas coa lingua propia do noso país.- Temos que erguer a nosa voz con claridade e exclamar que, independentemente do idioma que falemos no noso día a día, os galegos e as galegas amamos a nosa lingua propia e queremos que non haxa políticas para discriminala, senón ao contrario: que se promova nos diferentes ámbitos, garantindo a igualdade de dereitos.

Fronte á imposición unilateral de Alberto Núñez Feijóo, reclamo que se escoite a voz das comunidades educativas. O presidente da Xunta debería lembrar que o decreto aínda en vigor contou co respaldo dos sindicatos que representan ao 90% do profesorado, a inmensa maioría das ANPAs, todas as organizacións estudantís e todos os movementos de renovación pedagóxica con actuación en Galiza. O seu decreto contra o galego, ao contrario, non xera máis que rexeitamento e preocupación.

Por todo isto

SOLICITA

A aplicación real e efectiva do decreto 124/2007 e do Plan Xeral de Normalización Lingüística aprobado por consenso e unanimidade polo Parlamento Galego.

En 1996 o que é disque o máis grande cantaor flamenco vivo, Enrique Morente, xuntouse co grupo de indie rock guitarreiro Lagartija Nick para musicar poemas de Federico García Lorca e Leonard Cohen. O resultado é unha maravilla de disco chamada Omega, onde se misturan compases, poesía, maxia e distorsión guitarreira. Un dos mellores discos españois dos últimos vinte anos. O ano pasado foi reeditado con xira incluída. E digo que é un grandísimo disco porque non perdeu actualidade en trece anos e porque me enganchou a min, que nunca me interesou o flamenco nin estiven moi conectado nunca ó rollo indie. Unha aposta moi arriscada que saíu ben. Arte significa risco.

A interpretación que segue é grandiosa, mágoa da calidade de son da gravación. A canción é "Ciudad sin sueño", e non "sin dueño", como reza o título do vídeo.

Nota: Por circunstancias alleas á obra, teño o blog un pouco deixado. Veño de rematar de escribir un relato bastante longo. Non creo que sexa unha maravilla, nin que sexa a miña mellor obra, nin sei ben que vou facer con el. Mais levo tres anos sen rematar nada de tal envergadura, e xusto cando pensaba que isto de escribir se cadra non é a miña cousa, saíu. Agora, un nó no estómago e novas perspectivas. Aínda escribo, aínda estou vivo.

Gracias pola vosa paciencia.

Se cadra a este goberno galego (?) non lle interesa nin gobernar nin Galicia nin o galego nin os galegos. Se cadra pensaron, na súa estulticia, que ir da man coa Galicia Bifásica e os grupos galegófobos lles daría os votos necesarios para gobernar e chanchullar a gusto. Se cadra pensaron que a galegofobia era un negocio rendible.

Trátase de amosarlles, daquela, que ir en contra da nosa lingua e a nosa cultura é ir en contra de tódolos galegos. E iso, traducido en votos, que é o único que lles importa, é un negocio ruinoso, un sarillo que mete medo, un exercicio de esnobismo e autoodio repugnante, e así llelo imos amosar. Que deste xeito van perder a súa leira. Por exemplo, coa folga e a manifestación de onte.

E por exemplo, na análise da Real Academia Galega sobre o novo decreto. Se á RAG no pasado recente lle couberon moitas críticas pola súa morneza, agora só merece aplausos. O seu informe non recorre á soflama, ó panfletismo nin á obviedade sentimental, senón a razóns pedagóxicas, didácticas e xurídicas, ó sentido común, e precisamente por iso é demoledora. Aconsello a súa lectura.

Os arxentinocolombianobarceloneses Che Sudaka quentarán e farán bailar a Ratisbona esta noite. Alí estaremos.

Xa case non vén sendo nova ningunha que neve en Baviera. Pero é que nevarada como a de onte á noite ou hoxe pola mañá (dado o meu estilo vital de morcego non lle botei un ollo á rúa ata o mediodía) non a vira nunca nos tres aniños que levo aquí. Debe de haber quince centímetros de neve sobre a rúa.

Onte á tardiña estiven nun centro comercial non moi lonxe da casa. Fun en bici e gasteime o agasallo de nadal nunha impresora, para ver as miñas parvadas impresas en papel e non só no centileo dunha pantalla. Como o aparello era un tocho de dimensións considerables, deixei a miña fiel e vella compañeira de desventuras, a miña bicicleta Nitrila, a durmir aparcada na porta do centro comercial e volvín en bus.  En Ratisbona permanecía a neve do fin de semana pasado, mais levabamos varios días con frío dabondo pero sen precipitacións.

Pois namentres eu dormitaba caeu o que non está escrito. Fun recoller a bici dando un paseo (e xogueime a vida volvendo montado nela) e atopeina deste xeito que vedes.

Só estivo dezaséis horas á intemperie. Fixádevos na cesta de atrás. Pode valer de medida de canto nevou, como dixen mínimo unha cuarta de neve en poucas horas.

Imaxinade como están as rúas, a circulación e o tráfico, menos mal que hoxe é domingo. Sorte que aquí están algo preparados, e á parte das quitaneves, hai cofres con grava en tódalas rúas para ciscar nestes casos, sobre todo con xeo. No meu paseo vin moitos bávaros tirando con pas a cantidade inxente de neve que case obstruía a entrada ás súas casas.

Porque a neve aquí non se derrete xa que rara vez pasamos por riba dos cero graus nestes meses, así que se vai acugulando dunha nevarada para a outra, vai quedando marrón porcallán segundo vai sendo pisada, todo queda enlamado e as moreas de neve arrombadas tras despexar as vías permanecen semanas contra as paredes.

Porén, prefiro este tempo branco e temperaturas flirteando cos cero graos (máis por abaixo que por arriba) có frío extremo e seco do ano pasado.  E malia todo o dito e os problemas que me causa (circular en bici é imposible e non teño coche) está todo ben bonito, así branquiño.

Se a alguén lle interesa, hoxe sae unha pequena entrevista que me fixeron os do xornal gratuito en galego L-V De Luns a Venres, onde falamos de proxectos, obstinación e polbo á feira. Saio na páxina 2 e este é o pdf.

Como é lóxico, se estes días neva ata en Laxe, poderedes imaxinar a que está a caer en Baviera. Como vedes, Ratisbona está branquiña e as folerpas non paran de caer.

Estas veño de tomalas sobre a Ponte de Pedra. Agardo que vos gusten, porque tiven que quitar as luvas para tiralas e case se me gangrenan os dedos de frío. As catro de arriba pertencen ó meu fliqueiro, ó que podedes acceder pinchando en calquera delas. A de abaixo, exclusiva para o blog.

Abrigádevos!